λήθαργος

969128_486777971390320_1740047379_n

 

Κοιμούνται οι άνθρωποι γύρω μου..κοιμούνται και δε ξυπνάνε

τι και αν βαράν συναγερμοί και καμπάνες,τι και αν ουρλιάζουν φωνές 

χιλιάδων αδικημένων;;..κοιμούνται….τίποτα δεν είναι ικανό να 

χαλάσει το όνειρο,τίποτα δεν είναι ικανό να τους βγάλει από τη λήθη..

βολεύτηκαν στην εμβρυακή στάση, νιώθουν ασφάλεια κάτω από τα σκεπάσματα.

και τα παιδιά; τι γίνεται με αυτά τα παιδιά; ποιός θα τους μάθει να αγωνίζονται

και να χαλάνε δημιουργώντας  τον κόσμο;

τον κόσμο που εμείς ναρκώσαμε,τον κόσμο που εμείς

λεηλατήσαμε, γιατί θεωρήσαμε ότι μας ανήκει ,τόσο εγωιστικά και τόσο  άπληστα.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΙΛΙΛΗ ( η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο)

 

Advertisements

φοβάμαι ενώ

398041_545262382153409_473858765_n

Πόσο δύσκολο είναι να κρατάς ισορροπίες,

να είσαι και να νιώθεις συνέχεια σαν ακροβάτης σε τσίρκο

χωρίς μάλιστα προστατευτικό δίχτυ από κάτω

η παραμικρή λάθος κίνηση σε οδηγεί στο κενό….

οι άλλοι  γύρω σου  σε κοιτάνε συνέχεια με κομμένη την ανάσα

περιμένοντας ή να περάσεις απέναντι ή να γκρεμιστείς

περισσότερο ενδιαφέρονται βέβαια για την πτώση σου παρά

για την επιτυχία σου… είναι  πιο θεαματικό να αποτυγχάνεις…

κάνεις μεγαλύτερο θόρυβο….

όσο δύσκολο είναι να βαδίζεις  σε ένα τεντωμένο σκοινί.. είναι εξίσου κοπιαστικό 

να πατάς στη γη και να είσαι σε ισορροπία με τον κόσμο, με σένα,

ακροβατείς … καθημερινά σε πρόσωπα και καταστάσεις…

αγωνίζεσαι να πετύχεις , προσπαθείς να μην πληγώνεις, εύχεσαι να μη σε πληγώσουν

και στο τέλος της ημέρας έχεις δώσει ακόμα μια καταπληκτική παράσταση..

( από τη συλλογή ΜΕΡΕΣ ΔΙΤΤΕΣ,εκδόσεις  μανιφέστο) κατερίνα τσιλιλή

καταφύγιο

Είναι εκείνες οι μέρες, είναι εκείνες οι ώρες που ψάχνω,

ψάχνω να βρω καταφύγιο να κρύψω τη καρδιά μου

να την κάνω να σωπάσει, να μη μιλάει.

έξω αλλάξανε οι καιροί πάλι… κυνηγημένοι παντού

διώκτες και φυγάδες μπέρδεψαν τους ρόλους, μπερδεμένοι, αλλοπρόσαλλοι

καιροί…

βρέχει και οι ψυχές είναι ακόμα γυμνές, δεν πρόλαβαν να προετοιμαστούν όταν ακόμα

ζέσταινε ο ήλιος.

τα σώματα πάλλονται προσπαθώντας να συγχρονιστούν στο ρυθμό του αέρα, που σφυρίζει αδιάκοπα

πονάνε οι καρδιές των ανθρώπων και πώς να τις γιατρέψεις;

κενά τα μάτια και πώς να τα γεμίσεις όνειρα;

Σε ποιό μέρος είναι οι ελπίδες καταχωνιασμένες, να σκάψω με τα χέρια μου να τις βρω,να βγούνε στο φως,

να ζεσταθούν οι ψυχές που δεν πρόλαβαν.. ( κατερίνα τσιλιλή)

ερωτηματικά


ονειρεύεσαι ή ονειροβατείς;

πληγώνεις ή πληγώνεσαι;

είσαι εγωιστής ή έτσι προστατεύεις εσένα;

ποιον ρωτάς από ποιον περιμένεις απόκριση;

μικρά πράγματα να φαίνονται μεγάλα -και αν είναι;-

τα μεγενθύνει το μάτι και το μυαλό…

εξαρτάται απο ποια γωνιά του δωματίου τα κοιτάς και προς

τα που συγκλίνουν οι σκιές…

δε βλέπουμε όλοι τα ίδια..

τα δικά μου όνειρα είναι οι δικοί σου εφιάλτες..οι δικοί σου φόβοι

είναι οι ελπίδες μου και όταν εσυ ονειρεύεσαι μάλλον εγω ονειροβατώ..( κατερίνα τσιλιλή)

σκέφτομαι

 σκέφτομαι να αλλάξω ουρανό,μα που να πάω;

ποιος ουρανός θα με δεχτεί

ποια σύννεφα θα σκεπάσουν τις μπόρες μου;

μη τάχα εδώ που είμαι δεν βλέπω τον ήλιο…;

τον βλέπω, αλλά είναι πολύ μακρυά για να ζεσταθώ.

θα αρχίσω να ταξιδεύω λοιπόν και κάποτε θα βρώ τον ήλιο μου

κατερίνα τσιλιλή