Τι φταις

487403_150479648481627_2093707620_n

Τι φταις αλήθεια. Κανείς δε σου ‘μαθε το δρόμο για το «εμείς». Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε να επενδύεις στο «εγώ». Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του «εσείς».Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας ανάμεσα σε σκοτάδια ν’ ανακαλύψεις το «εσύ». Σ’ έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του «αυτοί». Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναζε «Αυτός! Αυτός!» Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.Τι φταις! ( της αλκυόνης)

 

Ενάντια στη λήθη 2

965877_277776879034424_2115811443_o

Ενάντια στη λήθη
το φεγγάρι που καθρεφτίζεται στη θάλασσα
ο ίσκιος που μας ακολουθεί
τα σημάδια στην ψυχή
και στο σώμα μας
τα χάδια, τα φιλιά και οι αγκαλιές
Ενάντια στη λήθη
η αγάπη πάνω από όλα
Ναι, ενάντια στη λήθη
η αγάπη πάνω απ’ όλα
που θρυμμάτισε του χρόνου
το εκκρεμές

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

για κάθε φορά

αρχείο λήψης (4)

ένα βλέμμα προλαβαίνω πριν χαθώ στης μοναξιάς τα μεγάλα δάση

Μοιάζεις τόσο όμοια μα η μπογιά σου έχει ξεβάψει

από τους τόσους χειμώνες που έχουν γείρει στο κορμί σου.

Μια μυστικοπάθεια, γλυκύτατη πρόβλεψη

μιας ηττημένης προσποίησης.

Γιατί τα μάτια μια γαλάζια θάλασσα που δεν αφουγκράζεται

τα κλειστά παράθυρα μιας πολύπονης ψυχής.

Οι επιθυμίες ,βάρκα που σήκωσαν λευκά πανιά σε κάθε δυνάστη

στο δρόμο προς μια άγνωστη πολυπόθητη γη της Εδέμ.

Λ’ιγο πριν ο ήλιος γείρει για άλλη μια φορά.

Λίγο πριν ο ήλιος γείρει για κάθε φορά.

Για κάθε φορά»

Ποιητική Συλλογή «Γυάλινες Εικόνες»
Ιωάννης Ανυφαντής

http://www.youtube.com/watch?v=7obuJmuI5VU

η τέχνη ενός φιλιού

935319_374315456023161_316866819_n

Την κοιτάζω λοιπόν,
μοιάζει με στίχο που δεν έγινε ακόμη
Περιμένει μια κίνηση,
ό, τι δεν μπορεί ειπωθεί
με λέξεις εκείνη θα το δώσει
Μα εκείνες όλες φλέγονται στον λεπτό της καρπό.

Πώς να φτιάξεις το φιλί με λέξεις;
Φιλί
Φιλί
τα δάχτυλα θα κάψεις.

Μάταιο
Να ζητάς να γράψεις το φιλί;
τα γράμματα θ’ αρχίσουν το χορό
στη θάλασσα της σκέψης
όπως τα φύκια θα πηγαίνουν
μια εκεί, μια εδώ.

Αναζητούνται λέξεις αντηχεία αισθημάτων
Αν ήξερα να φτιάχνω
εσύ θα μου πετούσες το σχοινί
και πάνω του θα γλίστραγα χορεύοντας.

Μαρίνα Χρηστάκη

Μικρό σχόλιο για την τελετή λήξης μιας σχέσης…

481546_441337999296012_366329839_n
Άμα αγαπάς, σωπαίνεις… Όταν διαπιστώνεις πως ο άλλος δεν μπορεί να καταλάβει ή ν’ αντέξει κάποια πράγματα, τότε δεν έχει νόημα να υπερασπιστείς τίποτε. Τον αφήνεις να επιχειρηματολογήσει λεπτομερώς υπέρ του εαυτού του και ύστερα χαμογελάς με λίγη δόση πίκρας. Του χαρίζεις όσο δίκιο χρειάζεται για να απελευθερωθεί τελείως και να ζήσει χωρίς τύψεις… Ο αγαπών είναι γενναιόψυχος· το λέει, το εννοεί και το αποδεικνύει ότι δεν βάζει το Εγώ πάνω από την αγάπη… Μιλάει ήρεμα, ακούει, κατανοεί και συμφωνεί με την αγωνιώδη θέση της καρδιάς που κάποτε τον αγάπησε.
Εφόσον ράγισε η σχέση, τίποτε δεν τη σώζει, μην προσπαθείς μάταια…. Προσπάθησε, τουλάχιστον, να σώσεις την αξιοπρέπεια του ανθρώπου που αγάπησες… Εσύ, έτσι κι αλλιώς, είσαι καταδικασμένος να πληρώνεις την ευγένεια των αισθημάτων σου… Κάποιοι επαναστατούν γι’ αυτή τη ‘’μοίρα’’ τους· δε θέλουν να νιώθουν συνέχεια θύματα… Κάποιοι άλλοι χαίρονται να θυσιάζονται για την αγάπη… Λογιών-λογιών οι άνθρωποι… Λογιών και οι αποχαιρετισμοί…

Αλέξης Σταυράτης

Η Μεγάλη Πέμπτη της Μανωλάδας

2051851145_5de48cab54

Εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ Ἰησοῦ•
Πόθεν εἶ σύ;
Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ.

Σε δυο βδομάδες Πάσχα

Και στο Πραιτώριο
Χτυπούν τους Χριστιανούς
Εκείνους που δεν γνώρισαν Χριστό
Μα ξέρουν πάνω απ’ όλα το σταυρό
Το στέφανο εξ ακανθών
Τους κόλαφους, το ράπισμα
Τη σπείρα

Χτυπούνε, Κύριε,
Ανήμπορα παιδιά
Που λιώνουν στα χωράφια για ψωμί
Που πίνουν βρόμικο νερό
Και που δεν είχανε ποτέ
Κάτω απ’ τον ήλιο
Μοίρα

Ξεκίνησε η σταύρωση,
Γλυκέ Εμμανουήλ,
Κι εμεις,
Όπως ο Πέτρος στην αυλή,
Χωρίς όμως να κλάψουμε πικρά
Θα πούμε πάλι
«Ουκ οίδα»

«Ούκ οίδα», Θέ μου,
Το ληστή
«Ουκ οίδα» τη διαφθορά
Τον πονεμένο
Το φτωχό
Την αδικία
«Ουκ οίδα»

Καλό παιδί ο Βαραββάς
Αφού ήταν ένας από μας

Πιστοί στα τελετουργικά
Λίγο πριν την Ανάσταση
Του δικαστή και του φονιά
Ας νίψουμε
Την χείρα

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

σαν παραμύθι

603398_10201405810974054_1509527633_n

 

Σαν παραμύθι

Μέσα στις τις λίμνες των ματιών σου,
το πιο θλιμμένο παραμύθι,
σεργιάνισε σε πολύχρωμο παζάρι,
με έρωτες και βερεσέδια.
Έπεσαν τα αστέρια λασπωμένα, σε κάμπο ξένο
και συ μετράς τις μέρες της αγρύπνιας.
Από όσα έχω να σου πω,
Ένα λυπημένο χαικού μου βγαίνει
Σαν από στόμα μεγάλου ψαριού,
που το ξεβράζει η θάλασσα.
Σ.ΓΚ.

Previous Older Entries