γέννηση

Ένα πρωινό του Οκτώβρη γεννήθηκα….πέρασαν 33 χρόνια για να έρθω ξανά σε αυτόν τον κόσμο..

έφερα στη ζωή εσένα..εσένα που μόλις σε κράτησα στην αγκαλιά μου, άνοιξες τα μάτια και με κοίταξες…

δε μπορούσα να πιστέψω ότι αυτά τα μάτια θα ήταν ότι πιο όμορφο είχα δει ως τώρα…η ευτυχία στο μεγαλείο της..

η απεραντοσύνη του θεού ακουμπισμένη στο στήθος μου….

τα χεράκια σου ,τόσο μικρά και τόσο δυνατά…..και αμέσως να απαιτείς τα πάντα….και σου δίνω τα πάντα για πάντα!! 2014-11-17 16.37.10-1

Advertisements

αποτυπώματα

Imageμέσα στους δρόμους του μυαλού μου συνέχεια ταξιδεύεις …

τι είναι αυτό που αναζητάς,  ποτέ μου δεν κατάλαβα…

έχεις αρχίσει το σεργιάνι καιρό τώρα .

προσπαθείς να ανακαλύψεις κάθε τι που κρύβεται στις σκέψεις μου

δε θα ήταν πιο εύκολο να με ρωτήσεις ;να σου δώσω οδηγίες…

να σου απλώσω το χέρι μου και να ταξιδέψουμε μαζί σε αυτή σου την αναζήτηση..

μήπως εγώ νομίζεις δεν έχω χαθεί ..το μίτο ψάχνω να επιστρέψω, να βγω

από αυτόν τον λαβύρινθο.

έχω ένα κοχύλι για πυξίδα ξέρεις, από τις βόλτες μας στη παραλία

προσπαθώ να ακούσω τη θάλασσα να δω τον ορίζοντα -αν υπάρχει ,μου είπανε ότι είναι δημιούργημα του μυαλού και αυτός-αλλά αφήσαμε σημάδια στην αμμουδιά ,βαθιά σημάδια .εκεί είναι ακόμα, σε αυτά θέλω να περπατήσω ….εμείς τα πλάσαμε όχι ο νούς μας..

ρώτησέ με λοιπόν θα σου δώσω απόκριση

( τσιλιλή Κατερίνα,δημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμο Αλκμήνη κομνηνού)

κάθε φορά που φυσάει

Image

ποτάμια οι μέρες, σταγόνες τα χρόνια κυλούν και σημαδεύουν το σώμα μου,

την ψυχή μου…καταρράκτες οι στιγμές, βαρκούλα η ζωή μου και συ πάντα να με

περιμένεις στην όχθη..καιρό τώρα…

να ηρεμείς τα νερά για να μη φοβάμαι κάθε φορά που φυσάει…

να μου πετάς σκοινί για να με τραβήξεις στη στεριά

κάθε φορά που χάνω τα κουπιά μου..

να μου δείχνεις το βορρά κάθε  φορά που χαλάει η πυξίδα μου…

λιμάνι απάνεμο.καρτερικό, πλημμυρισμένο από αγάπη για τη βαρκούλα μου…

οδηγέ μου εσύ και σύντροφέ μου…

ποτάμια οι μέρες, σταγόνες τα χρόνια κυλούν και σημαδεύουν το σώμα μου,

την ψυχή μου,αλλά είμαι μαζί σου και ταξιδεύω και ζηλεύουν οι Αργοναύτες..

κατερίνα τσιλιλή

δυο

images

δυο χέρια αγγίζονται τη νύχτα και φτιάχνουν μια αγκαλιά

αγκαλιά να τους βρίσκει η αυγή,

δύο ανάσες ενώνονται σε μια αναπνοή

δυο καρδιές και ακούγεται ένας χτύπος….

όταν οι άνθρωποι μοιράζονται γίνονται ένα.

μαζί να υπάρχουν ο ένας για τον άλλον,

μαζί να βλέπουν το φεγγάρι και να μετράνε τα άστρα,

να μετράνε ευχές και όνειρα,φιλιά και ελπίδες

όταν το δύο γίνεται ένα..

κατερίνα τσιλιλή

( η εικόνα είναι από το διαδίκτυο)

κόκκινο

328627_456369151074387_775283135_oκλείσε τα μάτια και ονειρέψου… κόκκινα όνειρα ,γεμάτα πεταλούδες και λουλούδια,

 έναν αγρό κόκκινα λουλουδια….

και ύστερα ξύπνα και ζήσε τη ζωή σου χωρίς δισταγμό και φραγμούς

 τρέξε να μαζέψεις μια αγκαλιά απο κείνα τα όνειρα ,ακουμπησέ τα στο μαξιλάρι μου

να τα μυρίζω ,να μου λένε καλημέρα, να γυρνάω να τα φιλάω και κείνα;

εκείνα να κοκκινίζουν που τα κοιτάνε οι πεταλούδες..( κατερίνα τσιλιλή)