συμβουλές

301699_10150837493922136_1362969470_n

Δε ξέρω να προσεύχομαι μου λες…..κάντο εσύ για μένα.

θα μάθεις, σου απαντώ, δεν είναι δύσκολο,

χαμήλωσε τα  μάτια και ύψωσε την καρδιά εκείνη βλέπει καλύτερα

Έχω ξεχάσει πως να το κάνω αυτό ,έχω ξεχάσει να προσεύχομαι

φοβάμαι ότι δε θα με ακούσει κανένας…

Θάρρος και θέληση,άδειασε το μυαλό  μη σκέφτεσαι

δεν μαθαίνεται η προσευχή είναι μέσα σου…

και τώρα ήρθε η ώρα να ακουστεί, ήρθε η ώρα να σε λυτρώσει..

κατερίνα τσιλιλή

Advertisements

3 Σχόλια (+add yours?)

  1. Soultana
    Αυγ. 27, 2013 @ 08:55:56

    Βγήκε και ακούστηκε η προσευχή, σαν πέταγμα πεταλούδας. Πολύ όμορφο Κατερίνα!

    Απάντηση

  2. lnasos
    Αυγ. 28, 2013 @ 08:27:14

    Τι είναι λοιπόν ο έρωτας;
    Είναι το κουκούτσι της ζωής. Η μυγδαλόψυχά της.
    Εκεί μέσα είναι κλεισμένες όλες οι δυνατότητες της αιωνιότητας της ζωής.
    Όλα τ’ άλλα είναι φλούδια και ζουμιά
    (Μυριβήλης)

    Απάντηση

  3. lnasos
    Αυγ. 29, 2013 @ 15:50:51

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ – ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ ΜΟΥ

    Στην αδελφή μου ΛΟΥΛΑ

    Στους τρικυμισμένους καθρέπτες
    Των λυγμών Θραύεται το ήρεμο πρόσωπο
    Της αιωνιότητας Κι όμως ακόμη ακούμε εντός μας
    Το φλοίσβισμα της ηρεμίας.

    ΑΔΕΛΦΗ μου,
    θ’ άξιζε ολόρθος να σταθώ
    κατάντικρυ στον ήλιο
    και των στίχων τους κίονες να υψώσω
    προς το κυανό διάστημα
    για να περιπατείς τα βράδια
    χαμογελώντας πλάι στην Ευρυδίκη
    κάτω απ’ τους έναστρους θόλους
    του άφθαρτου θέρους.
    Όμως, αδελφή μου,
    δε δύναμαι άλλο.
    Το άπειρο συνέτριψε
    το στιλπνό του τόξο
    στο μέτωπο μου
    και στροβιλίζομαι
    στην άπειρη Στιγμή
    θρυμματισμένος και αδαής.
    Η φωνή μου ναυάγησε.
    Η σκέψη μου μάδησε
    τα τελευταία της άνθη.
    Μονάχα με λυγμούς
    αρθρώνω το άσμα σου.
    Δεν τολμούν
    μήτε ο πόνος μήτε η έκσταση
    με ματωμένα χείλη να ψελλίσουν
    τ’ όνομα σου.
    Πάνω στη χλόη τ’ ουρανού
    η Ρούθ γονατίζει
    για να προσευχηθεί στα πόδια σου.
    Τα λευκά περιστέρια
    των παιδικών ονείρων
    χαμοπετούν στους κάμπους
    του δικού σου χαμόγελου.
    Οι ρεμβασμοί των σοφών
    δεν αναρριχήθηκαν ποτέ
    ως τα κράσπεδα
    του σεπτού μεγαλείου σου.
    Οι ποιητές που ατμίστηκαν στο φως
    Αναγνωρίζουν στο φως του προσώπου σου
    των στίχων τη μηδαμινότητα.
    Μόνο η μεγάλη Σιωπή
    μ’ ένα κρίνο στα χέρια
    θωπεύει την κυρτή σου ράχη

    «Παραμερίζουμε ποιητή να περάσεις»
    Δήλωση του Παλαμά οταν διάβασε το «ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ ΜΟΥ»

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: